در تاریک‌ترین دوران تاریخ ایران در قرن هفتم، مردی ظهور کرد که با دانش و تدبیر خود چراغ علم و تمدن را در ایران آن روز روشن نگه داشت. خواجه نصیرالدین طوسی سیاستمدار، مدبر فیلسوف و دانشمندی بود که مغولان را مجذوب خود کرد و معمار بزرگترین رصدخانه قرون وسطی در مراغه شد. او در دربار هلاکوخان به وزارت رسید و با اشرافی که به فلسفه، اخلاق، نجوم و ریاضی داشت با عقلانیت، پایمردی، میهن پرستی و تحریر درست، در سخت‌ترین شرایط توانست جان ده‌ها دانشمند ایرانی را از قتل عام نجات دهد. خواجه نصیرالدین طوسی در دوران پرآشوب حمله مغول و ایلخانیان با انتخابی دشوار بین اسماعیلیان که در قلعه‌هایشان پناه داشت، و مغولان که دنیا را به آتش می‌کشیدند، با یک راهبرد بلند مدت، علم و فرهنگ ایران را نجات داد. او توانست به دربار نفوذ کرده، اعتماد آنان را به خود جلب کند، شهرها را بازسازی کند و مهمتر از همه هلاکوخان را برای ساخت رصدخانه مراغه قانع کند که بزرگترین مرکز علمی قرون وسطی شناخته می شد.